بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشاینده مهربان
﴿1﴾ لَا أُقْسِمُ بِهَـٰذَا الْبَلَدِ
(1) سوگند به این شهر،
﴿2﴾ وَأَنتَ حِلٌّ بِهَـٰذَا الْبَلَدِ
(2) و حال آنکه تو در این شهر جای داری؛
﴿3﴾ وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ
(3) سوگند به پدری [چنان] و آن کسی را که به وجود آورد؛
﴿4﴾ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ
(4) براستی که انسان را در رنج آفریدهایم.
﴿5﴾ أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ
(5) آیا پندارد که هیچ کس هرگز بر او دست نتواند یافت؟
﴿6﴾ يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا
(6) گوید: «مال فراوانی تباه کردم.»
﴿7﴾ أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ
(7) آیا پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟
﴿8﴾ أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ
(8) آیا دو چشمش ندادهایم؟
﴿9﴾ وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ
(9) و زبانی و دو لب.
﴿10﴾ وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ
(10) و هر دو راه [خیر و شر] را بدو نمودیم.
﴿11﴾ فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ
(11) و[لی] نخواست از گردنه [عاقبتنگری] بالا رود!
﴿12﴾ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ
(12) و تو چه دانی که آن گردنه [سخت] چیست؟
﴿13﴾ فَكُّ رَقَبَةٍ
(13) بندهای را آزادکردن،
﴿14﴾ أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ
(14) یا در روز گرسنگی، طعامدادن:
﴿15﴾ يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ
(15) به یتیمی خویشاوند،
﴿16﴾ أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ
(16) یا بینوایی خاکنشین.
﴿17﴾ ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ
(17) علاوه بر این از زمره کسانی باشد که گرویده و یکدیگر را به شکیبایی و مهربانی سفارش کردهاند؛
﴿18﴾ أُولَـٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ
(18) اینانند خجستگان.
﴿19﴾ وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ
(19) و کسانی که به انکار نشانههای ما پرداختهاند، آنانند ناخجستگان شوم.
﴿20﴾ عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ
(20) بر آنان آتشی سرپوشیده احاطه دارد.