بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشاینده مهربان
إِلٰهِى لَوْلَا الْواجِبُ مِنْ قَبُولِ أَمْرِكَ لَنَزَّهْتُكَ مِنْ ذِكْرِى إِيَّاكَ
معبودم، اگر پذیرش فرمانت بر من واجب نبود هر آینه پاک نگاه میداشتمت از اینکه ذکر تو گویم
عَلَىٰ أَنَّ ذِكْرِى لَكَ بِقَدْرِى لَابِقَدْرِكَ
چه ذکر من از تو بهاندازه کاستی من است نه برازنده کمال تو
وَمَا عَسَىٰ أَنْ يَبْلُغَ مِقْدارِى حَتَّىٰ أُجْعَلَ مَحَلّاً لِتَقْدِيسِكَ
شأن و اندازه من چقدر میتواند بالا رود تا ظرف تقدیس تو قرار گیرم؟
وَمِنْ أَعْظَمِ النِّعَمِ عَلَيْنا جَرَيَانُ ذِكْرِكَ عَلَىٰ أَلْسِنَتِنا
از بزرگترین نعمتها بر ما جاری شدن ذکر تو بر زبان ماست
وَ إِذْنُكَ لَنا بِدُعائِكَ وَتَنْزِيهِكَ وَتَسْبِيحِكَ
و اجازهات به ماست که تو را بخوانیم و تنزیه و تسبیح کنیم
إِلٰهِى فَأَلْهِمْنا ذِكْرَكَ فِى الْخَلَاءِ وَالْمَلَاءِ
خدایا پس ذکرت را به ما الهام کن در نهان و آشکار
وَاللَّيْلِ وَالنَّهارِ وَالْإِعْلانِ وَالْإِسْرارِ
و شب و روز و پیدا و پنهان
وَفِى السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ
و در خوشی و ناخوشی
وَآنِسْنا بِالذِّكْرِ الْخَفِيِّ
و ما را به ذکر پنهان مأنوس ساز
وَاسْتَعْمِلْنا بِالْعَمَلِ الزَّكِيِّ وَالسَّعْىِ الْمَرْضِيِّ
و به عمل پاکیزه و کوشش پسندیده بکار گیر
وَجازِنا بِالْمِيزانِ الْوَفِيِّ
و به میزان کامل پاداشمان ده
إِلٰهِي بِكَ هامَتِ الْقُلُوبُ الْوَالِهَةُ
معبودم، دلهای عاشق شیفته تو هستند
وَعَلَىٰ مَعْرِفَتِكَ جُمِعَتِ الْعُقُولُ الْمُتَبايِنَةُ
و خردهای جدای از هم بر معرفتت گرد آمدهاند
فَلَاٰ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ إِلّا بِذِكْرَاكَ
بدین خاطر دلها آرام نگیرند جز به یاد تو
وَلَا تَسْكُنُ النُّفُوسُ إِلّا عِنْدَ رُؤْياكَ
و جانها جز به هنگام مشاهدهات راحتی نیابند
أَنْتَ الْمُسَبَّحُ فِى كُلِّ مَكَانٍ
تو تنزیهشدهای در هرجا
وَالْمَعْبُودُ فِى كُلِّ زَمَانٍ
و تو را پرستیدهاند در هر زمان
وَالْمَوْجُودُ فِى كُلِّ أَوَانٍ
و در هموارۀ روزگار بودهای
وَالْمَدْعُوُّ بِكُلِّ لِسَانٍ
و به هر زبان خوانده شدهای
وَالْمُعَظَّمُ فِى كُلِّ جَنانٍ
و در هر دلی بزرگداشت شدهای
وَ أَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ لَذَّةٍ بِغَيْرِ ذِكْرِكَ
و از هر لذّتی به جز ذکر تو پوزش میجویم
وَمِنْ كُلِّ رَاحَةٍ بِغَيْرِ أُنْسِكَ
و از هر آسایشی جز همدمی با تو
وَمِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ قُرْبِكَ
و از هر شادمانی به غیر قرب تو
وَمِنْ كُلِّ شُغْلٍ بِغَيْرِ طَاعَتِكَ
و از هر شغلی جز طاعت تو
إِلٰهِى أَنْتَ قُلْتَ وَقَوْلُكَ الْحَقُّ
خدایا تو گفتی و گفتارت حق است
﴿ يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللّٰهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً ﴾
و صبح و شام او را با تسبیح گفتن، [از هر عیب و نقصی] پاک و منزّه بدارید
وَقُلْتَ وَقَوْلُكَ الْحَقُّ
و تو گفتی و گفتارت حق است
﴿ فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ ﴾
[چنانچه خوشبختی دنیا و آخرت را میخواهید] مرا [به عنوان معبود حقیقی قلباً] مورد توجه قرار دهید تا [با پاداش ویژهام] شما را مورد عنایت خاص خود قرار دهم
فَأَمَرْتَنا بِذِكْرِكَ
ما را به یاد کردنت فرمان دادی
وَوَعَدْتَنا عَلَيْهِ أَنْ تَذْكُرَنا تَشْرِيفاً لَنا وَتَفْخِيماً وَ إِعْظَاماً
و وعده فرمودی که تو نیز از روی گرامیداشت و تمجید و بلندمرتبه شدن و بزرگ شدن ما را یاد کنی
وَهَا نَحْنُ ذَاكِرُوكَ كَما أَمَرْتَنا
اکنون برابر با فرمانت تو را یاد میکنیم
فَأَنْجِزْ لَنا مَا وَعَدْتَنا
پس تو نیز به وعدهات وفا کن
يَا ذاكِرَ الذَّاكِرِينَ
ای یادآور یادکنندگان
وَيَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
ای مهربانترین مهربانان