بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشاینده مهربان
﴿1﴾ إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا
(1) آنگاه که زمین به لرزش [شدید] خود لرزانیده شود،
﴿2﴾ وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا
(2) و زمین بارهای سنگین خود را برون افکند،
﴿3﴾ وَقَالَ الْإِنسَانُ مَا لَهَا
(3) و انسان گوید: «[زمین] را چه شده است؟»
﴿4﴾ يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا
(4) آن روز است که [زمین] خبرهای خود را باز گوید.
﴿5﴾ بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا
(5) [همان گونه] که پروردگارت بدان وحی کرده است.
﴿6﴾ يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ
(6) آن روز، مردم [به حال] پراکنده برآیند تا [نتیجه] کارهایشان به آنان نشان داده شود.
﴿7﴾ فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ
(7) پس هر که هموزن ذرّهای نیکی کند [نتیجه] آن را خواهد دید.
﴿8﴾ وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ
(8) و هر که هموزن ذرّهای بدی کند [نتیجه] آن را خواهد دید.