بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشاینده مهربان
﴿1﴾ وَالضُّحَىٰ
(1) سوگند به روشنایی روز،
﴿2﴾ وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ
(2) سوگند به شب چون آرام گیرد،
﴿3﴾ مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ
(3) [که] پروردگارت تو را وانگذاشته، و دشمن نداشته است.
﴿4﴾ وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْأُولَىٰ
(4) و قطعاً آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود.
﴿5﴾ وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰ
(5) و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد، تا خرسند گردی.
﴿6﴾ أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَىٰ
(6) مگر نه تو را یتیم یافت، پس پناه داد؟
﴿7﴾ وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَىٰ
(7) و تو را سرگشته یافت، پس هدایت کرد؟
﴿8﴾ وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَىٰ
(8) و تو را تنگدست یافت و بینیاز گردانید؟
﴿9﴾ فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ
(9) و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار،
﴿10﴾ وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ
(10) و گدا را مران،
﴿11﴾ وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
(11) و از نعمت پروردگار خویش [با مردم] سخن گوی.