بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشاینده مهربان
﴿1﴾ وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ
(1) سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد.
﴿2﴾ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ
(2) و تو چه دانی که اختر شبگرد چیست؟
﴿3﴾ النَّجْمُ الثَّاقِبُ
(3) آن اختر فروزان.
﴿4﴾ إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ
(4) هیچ کس نیست مگر اینکه نگاهبانی بر او [گماشته شده] است.
﴿5﴾ فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ
(5) پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است؟
﴿6﴾ خُلِقَ مِن مَّاءٍ دَافِقٍ
(6) از آب جهندهای خلق شده،
﴿7﴾ يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ
(7) [که] از صلب مرد و میان استخوانهای سینه زن بیرون میآید.
﴿8﴾ إِنَّهُ عَلَىٰ رَجْعِهِ لَقَادِرٌ
(8) در حقیقت، او [= خدا] بر بازگردانیدن وی بخوبی تواناست.
﴿9﴾ يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ
(9) آن روز که رازها [همه] فاش شود،
﴿10﴾ فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ
(10) پس او را نه نیرویی ماند و نه یاری.
﴿11﴾ وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ
(11) سوگند به آسمان بارشانگیز،
﴿12﴾ وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ
(12) سوگند به زمین شکافدار [آماده کشت]،
﴿13﴾ إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ
(13) [که] در حقیقت، قرآن گفتاری قاطع و روشنگر است؛
﴿14﴾ وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ
(14) و آن شوخی نیست.
﴿15﴾ إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا
(15) آنان دست به نیرنگ میزنند.
﴿16﴾ وَأَكِيدُ كَيْدًا
(16) و [من نیز] دست به نیرنگ میزنم.
﴿17﴾ فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا
(17) پس کافران را مهلت ده، و کمی آنان را به حال خود واگذار.