بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشاینده مهربان
﴿1﴾ وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا
(1) سوگند به خورشید و تابندگیاش،
﴿2﴾ وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا
(2) سوگند به مه چون پی [خورشید] رود.
﴿3﴾ وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا
(3) سوگند به روز چون [زمین را] روشن گرداند،
﴿4﴾ وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا
(4) سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد،
﴿5﴾ وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا
(5) سوگند به آسمان و آن کس که آن را برافراشت،
﴿6﴾ وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا
(6) سوگند به زمین و آن کس که آن را گسترد،
﴿7﴾ وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا
(7) سوگند به نفس و آن کس که آن را درست کرد؛
﴿8﴾ فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا
(8) سپس پلیدکاری و پرهیزگاریاش را به آن الهام کرد،
﴿9﴾ قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا
(9) که هر کس آن را پاک گردانید، قطعاً رستگار شد،
﴿10﴾ وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا
(10) و هر که آلودهاش ساخت، قطعاً درباخت.
﴿11﴾ كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا
(11) [قوم] ثمود به سبب طغیان خود به تکذیب پرداختند.
﴿12﴾ إِذِ انبَعَثَ أَشْقَاهَا
(12) آنگاه که شقیترینشان بر[پا] خاست.
﴿13﴾ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا
(13) پس فرستاده خدا به آنان گفت: «زنهار! مادهشتر خدا و [نوبت] آبخوردنش را [حرمت نهید]».
﴿14﴾ فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنبِهِمْ فَسَوَّاهَا
(14) و[لی] دروغزنش خواندند و آن [مادهشتر] را پی کردند، و پروردگارشان به [سزای] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاک یکسان کرد.
﴿15﴾ وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا
(15) و از پیامد کار خویش، بیمی به خود راه نداد.