بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشاینده مهربان
﴿1﴾ وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ
(1) وای بر هر بدگوی عیبجویی،
﴿2﴾ الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ
(2) که مالی گرد آورد و برشمردش.
﴿3﴾ يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ
(3) پندارد که مالش او را جاوید کرده،
﴿4﴾ كَلَّا ۖ لَيُنبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ
(4) ولی نه! قطعاً در آتش خردکننده فرو افکنده خواهد شد.
﴿5﴾ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ
(5) و تو چه دانی که آن آتش خردکننده چیست؟
﴿6﴾ نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ
(6) آتش افروخته خدا[یی] است.
﴿7﴾ الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ
(7) [آتشی] که به دلها میرسد.
﴿8﴾ إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ
(8) آنان را در میان فرامیگیرد.
﴿9﴾ فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ
(9) [آتشی که] در ستونهایی دراز است.