بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشاینده مهربان
﴿1﴾ عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ
(1) درباره چه چیز از یکدیگر میپرسند؟
﴿2﴾ عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ
(2) از آن خبر بزرگ،
﴿3﴾ الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ
(3) که در باره آن با هم اختلاف دارند.
﴿4﴾ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ
(4) نه چنان است، به زودی خواهند دانست.
﴿5﴾ ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ
(5) باز هم نه چنان است، بزودی خواهند دانست.
﴿6﴾ أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا
(6) آیا زمین را گهوارهای نگردانیدیم؟
﴿7﴾ وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا
(7) و کوهها را [چون] میخهایی [نگذاشتیم]؟
﴿8﴾ وَخَلَقْنَاكُمْ أَزْوَاجًا
(8) و شما را جفت آفریدیم.
﴿9﴾ وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا
(9) و خواب شما را [مایه] آسایش گردانیدیم.
﴿10﴾ وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا
(10) و شب را [برای شما] پوششی قرار دادیم.
﴿11﴾ وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا
(11) و روز را [برای] معاش [شما] نهادیم.
﴿12﴾ وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا
(12) و بر فراز شما هفت [آسمان] استوار بنا کردیم.
﴿13﴾ وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا
(13) و چراغی فروزان گذاردیم.
﴿14﴾ وَأَنزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاءً ثَجَّاجًا
(14) و از ابرهای متراکم، آبی ریزان فرود آوردیم،
﴿15﴾ لِّنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَبَاتًا
(15) تا بدان دانه و گیاه برویانیم،
﴿16﴾ وَجَنَّاتٍ أَلْفَافًا
(16) و باغهای در هم پیچیده و انبوه.
﴿17﴾ إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا
(17) قطعاً وعدگاه [ما با شما] روز داوری است:
﴿18﴾ يَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا
(18) روزی که در «صور» دمیده شود، و گروه گروه بیایید؛
﴿19﴾ وَفُتِحَتِ السَّمَاءُ فَكَانَتْ أَبْوَابًا
(19) و آسمان، گشوده و درهایی [پدید] شود؛
﴿20﴾ وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا
(20) و کوهها را روان کنند، و [چون] سرابی گردند.
﴿21﴾ إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا
(21) [آری،] جهنم [از دیر باز] کمینگاهی بوده،
﴿22﴾ لِّلطَّاغِينَ مَآبًا
(22) [که] برای سرکشان، بازگشتگاهی است.
﴿23﴾ لَّابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا
(23) روزگاری دراز در آن درنگ کنند.
﴿24﴾ لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا
(24) در آنجا نه خنکی چشند و نه شربتی،
﴿25﴾ إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا
(25) جز آب جوشان و چرکابهای.
﴿26﴾ جَزَاءً وِفَاقًا
(26) کیفری مناسب [با جرم آنها].
﴿27﴾ إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَابًا
(27) آنان بودند که به [روز] حساب امید نداشتند؛
﴿28﴾ وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّابًا
(28) و آیات ما را سخت تکذیب میکردند.
﴿29﴾ وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَابًا
(29) و حال آنکه هر چیزی را برشمرده [به صورت] کتابی در آوردهایم.
﴿30﴾ فَذُوقُوا فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا
(30) پس بچشید که جز عذاب، هرگز [چیزی] بر شما نمیافزاییم.
﴿31﴾ إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا
(31) مسلماً پرهیزگاران را رستگاری است:
﴿32﴾ حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا
(32) باغچهها و تاکستانها،
﴿33﴾ وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا
(33) و دخترانی همسال با سینههای برجسته،
﴿34﴾ وَكَأْسًا دِهَاقًا
(34) و پیالههای لبالب.
﴿35﴾ لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّابًا
(35) در آنجا نه بیهودهای شنوند، و نه [یکدیگر را] تکذیب [کنند].
﴿36﴾ جَزَاءً مِّن رَّبِّكَ عَطَاءً حِسَابًا
(36) [این است] پاداشی از پروردگار تو، عطایی از روی حساب.
﴿37﴾ رَّبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا
(37) پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، بخشایشگری که کس را یارای خطاب با او نیست.
﴿38﴾ يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًا
(38) روزی که «روح» و فرشتگان به صف میایستند، و [مردم] سخن نگویند، مگر کسی که [خدای] رحمان به او رخصت دهد، و سخن راست گوید.
﴿39﴾ ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ ۖ فَمَن شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ مَآبًا
(39) آن [روز]، روز حق است؛ پس هر که خواهد، راه بازگشتی به سوی پروردگار خود بجوید.
﴿40﴾ إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَابًا
(40) ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم: روزی که آدمی آنچه را با دست خویش پیش فرستاده است بنگرد؛ و کافر گوید: «کاش من خاک بودم.»